مرد از مُردن است . زيرا زايندگي ندارد .مرگ نيز با مرد هم ريشه است.

زَن از زادن است و زِندگي نيز از زن است .

دُختر از ريشه « دوغ » است که در ميان مردمان آريايي به معني« شير « بوده
و ريشه  واژه‌ي  دختر « دوغ دَر » بوده به معني « شير دوش » زيرا در
جامعه کهن ايران باستان کار اصلي او شير دوشيدن بود . به  daughter  در
انگليسي توجه کنيد . واژه daughter  نيز همين دختر است  gh در انگليس کهن
تلفظي مانند تلفظ آلماني آن داشته و  « خ » گفته مي شده. در اوستا اين
واژه به صورت دوغْــذَر  doogh thar  و در پهلوي دوخت آمده است.

دوغ‌در در اثر فرسايش کلمه به دختر تبديل شد.

اما پسر ، « پوسْتْ دَر » بوده . کار کندن پوست جانوران بر عهده پسران
بود و آنان چنين ناميده شدند.

پوست در،  به پسر تبديل شده است .در پارسي باستان puthar   پوثرَ  و در
پهلوي  پوسَـر  و پوهر  و در هند باستان پسورَ است

در بسياري از گويشهاي کردي از جمله  کردي فهلوي ( فَيلي ) هنوز پسوند «
دَر » به کار مي رود . مانند « نان دَر » که به معني « کسي است که
وظيفه‌ي غذا دادن به خانواده و اطرافيانش را بر عهده دارد .»

حرف « پـِ » در « پدر » از پاييدن است . پدر يعني پاينده کسي که مي‌پايد
. کسي که مراقب خانواده‌اش است و آنان را مي‌پايد .پدر در اصل پايدر يا
پادر بوده است . جالب است که تلفظ « فادر » در انگليسي بيشتر به « پادَر
» شبيه است تا تلفظ «پدر» !

خواهر ( خواهَر )از ريشه «خواه » است يعني آنکه خواهان خانواده و آسايش
آن است . خواه + ــَر  يا ــار . در اوستا خواهر به صورت خْـوَنــگْـهَر
آمده است .

بَرادر نيز در اصل بَرا + در است . يعني کسي که براي ما کار انجام
مي‌دهد. يعني کار انجام‌دهنده براي ما  و براي آسايش ما .

« مادر » يعني « پديد آورنده‌ي ما » .